Eerste ritje met mijn elektrische fiets eindigt in ziekenhuis

Antoine en ik togen erop uit vanmiddag. Met mijn sinds gisteren verworven elektrische fiets ging ik als een speer. Antoine fietste hijgend naast mij (en meestal achter me). De fiets heeft de mogelijkheid om te kiezen tussen low-, medium- of high- ondersteuning. Nu vind ik low net even te low, maar medium en high gaan fantastisch: wind tegen en Astrid fietste ruim 20 kilometer per uur. Na een lekker fietstochtje landden we bij mijn moeder op het terras; kon ik gelijk even mijn nieuwe aanwinst laten zien (er is niet zo veel te zien, want mijn gewone fiets is omgebouwd). In het laatste stukje naar huis van nog geen kilometer ging het mis: ik moest wat manoeuvreren en hup daar lag ik. Ik maakte een behoorlijke schuiver, want zelfs mijn insulinepomp katheter lag uit mijn buik. Ik kwam plat op mijn gezicht terecht. Bril stuk, dikke blauwe stijve knie, onder de hematomen, elleboog stuk, snee in mijn arm. Toch maar even naar laten kijken want ik kon me niet herinneren dat ik ooit een tetanus injectie had gehad. Ennuh... Oh ja, m'n mooie elektrische fiets ook meteen onder de krassen en een en ander is verbogen.
Kan 'ie weer meteen terug naar de fietsenmaker. Zo'n fiets kan echter gerepareerd worden, ik moet nu eerst weer herstellen van allen butsen, schrammen en vegen...
Wat ben ik toch onhandig!!!!!!!!

Sponsoren gezocht

Vandaag waren op de Bosbaan in Amstelveen roeiwedstrijden. Martijn Oudeman en Bas van den Hoven deden hieraan mee. Beiden hebben een longtransplantatie ondergaan en doen in augustus in Australiē mee aan de World Transplant Games van 2009 op het Varsity Lake in Gold Coast.


Een van de doelen van Martijn en Bas is, door te laten zien wat zij als getransplanteerde sporters weer kunnen, de mensen laten zien welke positieve wending een orgaandonatie teweeg kan brengen in het ‘uitzichtloze’ leven van een jong-volwassene.
In de voorbereiding en tijdens deze spelen proberen zij zoveel mogelijk aandacht voor orgaandonatie te genereren.

Om naar Australiē te kunnen is geld nodig; op hun website kunt u lezen hoe u ze kunt steunen.

Kijk voor alle informatie op: http://www.donorroeiteam.nl

Vandaag was het weer Xolair dag, niet dus

Alles loopt wel eens anders dan je denkt. 1 x per 14 dagen is het voor mij een tripje naar Den Haag om Xolair in te laten spuiten op de dagbehandeling. Vandaag had ik eerst een afspraak voor longfunctie en daarna de dokter zien. Naar aanleiding van mijn gemaakte ECG besloot de arts dat ik moet stoppen met Xolair. Dus voorlopig is het gedaan met de dagbehandeling. Gelukkig kwam er na mij nog iemand die Xolair moest spuiten anders hadden ze 1200 euro weg kunnen gooien. Ik moet altijd 20 minuten voordat ik er ben telefonisch doorgeven dat ik eraan kom, want dan gaan ze het middel pas oplossen. Dat had ik dus net gedaan voordat mijn arts zei dat ik het niet mocht hebben. De Xolair kreeg ik voor mijn Allergische Bronchopulmonale Aspergillose (ABPA) dus nu is het maar afwachten hoe dit uitpakt. Ik had volgens mij er wel baat bij, al is dat altijd moeilijk meetbaar, want wat doet nu wat?
Verder is het voetbalseizoen weer afgelopen. Antoine was op zaterdag en zondag aan het voetballen. We gaan nu weer eens wat vaker samen leuke dingen ondernemen in het weekend.
De foto boven dit blog is van Antoine en de auto die hij zelf aan het bouwen is. Inmiddels is hij zover dat de carrosserie erop kan en dan scheuren maar.

Kogel door de kerk, ik ga elektrisch fietsen

Na lang wikken en wegen heb ik besloten mijn huidige fiets (wat nog een mooie is) om te laten bouwen naar een v-fiets (fiets met elektrische ondersteuning). A.s zaterdag is het zover. De fietsenmaker koopt een elektrische conversiekit en monteert die erop.

Voordeel is dat het onzichtbaar (voor eventueel diefstal) is en mocht ik zonder ondersteuning willen fietsen en haal de accu weg dan is mijn fiets nog maar 2 kilogram zwaarder (vanwege motor in voorwiel) dan voor de ombouw. Terwijl ik het fietsen op de kant en klare electrische fiets, met de ondersteuning uit, wel heeeeel erg zwaar vond.
Dus volgende week zou je me voorbij kunnen zien flitsen.

Pauw in de tuin

Dit weekend staat in het teken van vogels. Zaterdag is Antoine, al fietsend, aangevallen door moeder de Gans (een kroost verdedigende moeder kan vals uit de hoek komen, zo heeft hij aan den lijve ondervonden). Zondag liep er een pauw op de weg die niet van wijken wist, zelfs niet voor auto's. We besloten te proberen zijn leven te redden en hebben met een paar man de pauw in onze tuin geleid. We belden de dierenambulance; die waren in eerste instantie niet bereid om te komen voor een gezonde pauw. Toen de politie gebeld met de vraag of er iemand had gemeld dat ie een pauw miste. Nee dus en ook de politie was niet van plan iets te ondernemen, maar vertelde ons dat de pauw door de dierenambulance opgehaald moest worden. Wij weer de dierenambulance bellen die na wat aandringen toch van plan was langs te komen. Inmiddels was Antoine rond gaan vragen en vond uiteindelijk de eigenaar. Die heeft hem bij ons in de tuin gevangen. We hebben er een bosje pauwenveren aan over gehouden, want de pauw had het misschien wel naar zijn zin bij ons (of lag dat aan de stukjes brood die we 'm in de tussentijd hadden gevoerd?)..

Lekker weekend

Ik heb een lekker weekend achter de rug. Zaterdag een workshop beeldhouwen. Dit was bij iemand aan huis. Van electriciteitsdraad een frame gemaakt, vervolgens met aluminiumfolie een body om het frame gemaakt. Toen kwam het "smerige" werk. Met stroken oud t-shirt, die we in een plakkerig goedje moesten dopen maakten we een mummie. Toen de mummie een beetje gedroogd was konden we haar/hem aankleden. De kleren moesten ook weer in het vieze spulletje gedoopt worden. Een lekkere klederboel werd het. Dit is het resultaat:

Zondag was opnieuw een drukke, maar leuke dag. Antoine heeft een oude Peugeot 404 en hij is lid van die autoclub. Met de club hebben we een rit gemaakt door Overijssel. Z'n 150 kilometer gereden door boerenlandschap, erg mooi. Wat een erg leuk gezicht was, was al die oude auto's achter elkaar.

Vandaag ben ik dus niet meer aanspreekbaar van vermoeidheid, kapot maar voldaan.

De zin in schilderen komt weer terug.

Ik ben weer fanatiek proberen mijn trainingen een beetje uit te bouwen. Ook kan ik langzamerhand weer een beetje aan de gewichten trekken, dat kon tijdelijk niet vanwege mijn gebroken ribben. Oneerlijk vind ik hoe lang je bezig bent om conditie op te bouwen en hoe snel conditie verdwenen is. We zijn altijd op dinsdag met een vast groepje aan het trainen, je zou het bijna gezellig kunnen noemen.
Ook komt de zin om te schilderen weer terug. Ik had vanmorgen een vriendin op bezoek die ook graag schildert, ze vertelde dat ze een paar uur per dag aan het schilderen is, op dit moment. Meteen begon het te kriebelen. De foto bij deze blog is van de olifant die ik aan de afdeling van het ziekenhuis geef.